Onderzoeksresultaten Snore-Breaker

In een wetenschappelijk onderzoek wordt Snore-Breaker positief beoordeeld als hulpmiddel bij Apneu.
Klik op de afbeelding aan de rechterkant om toegang te krijgen tot het volledige rapport (90 blz).

Een korte samenvatting wordt hieronder weergegeven.

Masterthese Brein & Cognitie

1. Abstract

Bij Positionele OSAS (POSAS) is het aantal (hypo)apneus per uur (AHI) in rugligging twee keer zo hoog als de AHI in andere houdingen. De Snore-Breaker is een houdingstherapie die in rugligging een trilling afgeeft.
In deze studie is onderzocht of de Snore-Breaker een goede behandeling voor POSAS is.
Na een maand is in 28 proefpersonen de effectiviteit, gebruiksvriendelijkheid, therapietrouw en de OSAS-gerelateerde klachten van de Snore-Breaker en de placebo Snore-Breaker (zonder trilling) gemeten met Polysomnografieën (PSG) en vragenlijsten.
De Snore-Breaker vermindert de AHI, Respiratoire arousal-index (RAI), rugligging en OSAS-symptomen significant, is gebruiksvriendelijk en heeft een goede therapietrouw. De trillende Snore-Breaker is effectiever dan de placebo Snore-Breaker en 68% van de patiënten heeft een AHI<5. De Snore-Breaker is een goede behandeling voor POSAS en de trilfunctie is een belangrijke toevoeging aan de Snore-Breaker.


2. Wetenschappelijke achtergrond

2.1 Slaapapneu
Een obstructieve slaapapneu stoornis (OSAS) is gedefinieerd als een slaapstoornis waarbij tijdens de slaap een obstructie in de mond-/keel- of neusholte voorkomt, waardoor er minstens 5 keer per uur 30-50% minder (hypo-apneu), of helemaal (ademstop/ apneu) geen adem kan worden gehaald en waardoor de zuurstofsaturatie in het bloed minstens 4% daalt.

2.3 Oorzaken en risicofactoren
OSAS komt overwegend op oudere leeftijd voor. Daarnaast wordt er gedacht dat een hoge BMI, een dichtzittende neus, snurken en alcohol-inname de kans op OSAS/apneus vergroten. Ook worden vrouwen na de overgang vaker met OSAS gediagnosticeerd dan voor de overgang.

Obstructieve apneus worden veroorzaakt door een obstructie in de neus, keelholte of in de hogere luchtwegen.bDoor overgewicht is de keelholte voller en is er meer gewicht dat op de ademdoorgang drukt waardoor deze sneller dichtvalt. Een andere oorzaak is een afwijkende mond- en keelholte architectuur. Mensen zonder overgewicht kunnen OSAS hebben omdat zij een klein/vol keelgat hebben door bijvoorbeeld vergrote tonsillen, een forse tongbasis en een lage huig. Tot slot heeft de slaaphouding een grote invloed op OSAS; in rugligging komen er significant meer apneus voor dan in andere slaaphoudingen.

2.4 Gevolgen OSAS
OSAS heeft verschillende gevolgen:
* een significant groter risico op auto-ongelukken
* het overlijdenscijfer van patiënten onder hun 50e levensjaar is hoger bij patiënten met een AHI boven de twintig, dan bij patiënten met een AHI<20
* OSAS is een op zichzelf staande risicofactor voor het ontwikkelen van hart- en vaatziektes en waarschijnlijk ook voor hartaanvallen
* OSAS veroorzaakt mogelijk indirect stofwisselingsveranderingen, waardoor het moeilijker wordt om af te vallen.
* verder wordt de kans op psychische stoornissen en cognitieve problemen vergroot door OSAS en is er een comorbiditeit met depressie


2.5 Objectieve symptomen van OSAS
OSAS-patiënten hebben naast een AHI boven de vijf de volgende objectieve symptomen: frequente dalingen van de zuurstofsaturatie in het bloed, een hoge slaapfragmentatie, een slechte slaapkwaliteit (te weinig diepe of REM-slaap), veel awakenings (wakker worden terwijl er daarna weer verder geslapen wordt), veel RERA’s en veel snurk gerelateerde arousals.
Een arousal wordt gedefinieerd als een korte wekreactie waar de persoon zelf zich niet bewust van is en waarbij de patiënt in een minder diepe slaapfase terechtkomt. De Respiratoire arousal-index (RAI) is de opsomming van het aantal arousals, veroorzaakt door snurken (snurk gerelateerd arousals), een verminderde luchtdoorgang (Respiratory Event Related Arousals; RERA’s) en apneus (respiratory arousals), per uur. Bij een hoge RAI vinden er dus veel arousals plaats door een verminderde luchtdoorgang. Een andere soort arousal is een arousal door een spontane oorzaak (spontane arousals).


2.6 OSAS-gerelateerde klachten
De specifieke OSAS klachten bestaan uit: excessieve slaperigheid overdag (excessive daytime sleepiness; EDS), (ochtend)hoofdpijn, wakker worden met een droge keel of mond, luid snurken en ademstops (opgemerkt door de bedpartner).
Andere symptomen die OSAS-patiënten kunnen ervaren zijn: overmatige nachtelijke transpiratie, hartkloppingen, benauwdheid, wakker schrikken, naar adem happen, een zure smaak in de mond, sombere/depressieve gevoelens en stemmingswisselingen.

De cognitieve vaardigheden zijn bij OSAS verminderd op vijf gebieden, namelijk: het algemeen intellectueel functioneren, de aandachtsfuncties, geheugen en leren, executieve functies en de motorische vaardigheden.

2.7 Behandelingen voor OSAS
De hedendaagse behandeling van OSAS bestaat uit afvallen, minderen met alcohol-inname, het geven van slaaphoudingadviezen, chirurgische ingrepen, het dragen van een mondbeugel (Mandibular Advancement Device; MAD) en ‘Continuous Positive Airway Pressure’ (CPAP).
Bij mensen die voornamelijk apneus hebben in rugligging en bijna geen ademstops hebben in andere slaaphoudingen, worden slaaphoudingadviezen gegeven. De patiënt moet in dit geval voorkomen dat hij op de rug slaapt. De Snore-Breaker bijvoorbeeld, is een nieuwe houdingstherapie die poogt de patiënten in hun slaap op de zij te laten draaien door een lichte trilling te geven wanneer er langer dan dertig seconden op de rug gelegen wordt.


2.8 Positionele OSAS
De slaaphouding blijkt een belangrijke variabele te zijn bij OSAS.
De AHI is significant groter in rugligging in vergelijking met de AHI in zijligging.
Het verschil tussen de AHI in rug- en zijligging is bij bepaalde patiënten zo groot dat meer dan 75 tot 100% van de apneus in rugligging voorkomen en dat de AHI in rugligging minstens 80% en 40 keer groter is dan de AHI in zijligging.

Door de zwaartekracht in rugligging wordt de kans groter dat de tong en het gehemelte terugvallen in het keelgat waardoor deze kleiner wordt of geheel wordt geobstrueerd door de tong en het gehemelte. De kans dat de luchtdoorgang wordt versperd is daarom groter in rugligging en kan daarom leiden tot een groter aantal (hypo)apneus. Door de zwaartekracht is het tevens moeilijker om de ademweg te heropenen omdat er meer spierkracht moet worden gebruikt om het effect van de zwaartekracht op te heffen. Op deze manier neemt naast de kans dat er een apneu voorkomt in rugligging (een hogere AHI), de ernst van de apneu toe omdat het langer duurt voordat de ademweg weer geopend kan worden. Dit verklaart eveneens dat in rugligging een hogere CPAP druk instelling nodig is, er moet namelijk een hogere druk op de weke delen van de mond en keelholte worden uitgeoefend om deze open te houden.

2.11 Houdingstherapieën
De behandeling voor POSAS zijn houdingstherapieën. Dit is een therapie waarbij een voorwerp op de rug ervoor probeert te zorgen dat de patiënt niet meer in rugligging slaapt, waardoor zij geen apneus meer hebben in rugligging en geen OSAS-gerelateerde symptomen en gevolgen ervaren.

Uit voorgaand onderzoek blijkt dat het voorkomen van slapen in rugligging met behulp van een houdingstherapie een goede behandeling is voor patiënten die overwegend apneus hebben in rugligging. Deze therapie wordt aangeraden voordat er wordt overgegaan op een invasieve behandeling. De totale AHI en de tijd in rugligging wordt significant verlaagd door de houdingstherapie. Met de houdingstherapie wordt er in sommige gevallen zelfs helemaal niet meer op de rug geslapen. Hoewel er weinig bekend is over de effecten van deze therapieën op langere termijn, wijst een onderzoek uit dat de houdingstherapieën ook op de lange termijn de POSAS goed behandelen.


5.8 Conclusie
In deze studie is de effectiviteit van de SB onderzocht. De resultaten laten zien dat de Snore-Breaker inderdaad een goede behandeling is voor POSAS, dat het de OSAS-gerelateerde klachten en sommige vlakken van de QoL verbetert en dat de trilfunctie een belangrijke toevoeging is aan de Snore-Breaker. De Snore-Breaker normaliseert de AHI van 68% van de patiënten en is effectiever dan de huidige trillende therapieën die maar bij 23% de AHI normaliseren en mogelijk ook beter dan de ‘normale’ behandelingen en de tennisbal-techniek.

Concluderend wordt de Snore-Breaker aanbevolen voor POSAS en kan het apparaat mogelijk ook worden voorgeschreven aan patiënten die na UPPP of gewichtsafname POSAS krijgen en in combinatie met CPAP wanneer de patiënt ernstigere of overblijvende apneus heeft in rugligging.